Nataniel Łątka
Wszystkie wydania

Newsletter, 3 listopada 2026

Rachunek, którego nie chcę płacić

Cześć!

W tym tygodniu piszę o tym, dlaczego zdrowie przeskoczyło u mnie na pierwsze miejsce, jak rozpisałem cele sportowe na trzy poziomy i jak chcę dojść od marszobiegów do maratonu. Na koniec opowiem, co wydarzyło się w październiku w mojej firmie i dlaczego listopadowe poranki nie ułatwiają mi życia.

Dlaczego zdrowie, a nie kolejny projekt

Przez większość dorosłego życia zdrowie było u mnie na końcu listy. Najpierw firma, klienci i nowe pomysły, a sport miał przyjść później, kiedy zrobi się spokojniej. Mam 33 lata i dopiero teraz rozumiem, że takie „później” samo nie przychodzi.

Najmocniej zadziałało na mnie to, co widzę u bliskich. Wiem, jak wygląda starość, kiedy przez dziesiątki lat nie dba się o ruch, jedzenie i pali się papierosy. Rzeczy, które dla większości ludzi są zwykłą codziennością, wymagają wtedy wysiłku i cudzej pomocy. Nie piszę tego, żeby kogokolwiek oceniać. Po prostu nie znam mocniejszego argumentu.

Zdrowie działa jak procent składany, tylko w obie strony. Każdy trening, każdy przespany wieczór i każdy dzień bez słodyczy to mała wpłata, która dziś niewiele zmienia. Każdy rok zaniedbań to odsetki, które ktoś kiedyś spłaci. Najczęściej my sami, w wieku, w którym nie ma już siły ani czasu, żeby cokolwiek odkręcić.

Jest też drugi powód, bardziej przyziemny. Za kilka lat chcę pracować 4-6 godzin dziennie, w spokojnym tempie, i mieć po pracy energię dla bliskich. Nie zbuduję tego na zmęczonym ciele. Jeśli głowa ma długo i dobrze pracować, ciało jej troszkę pomóc.

Cele w trzech poziomach

Jakiś czas temu rozpisałem swoje cele metodą, którą podpatrzyłem u Mirka Burnejko. Każdy cel ma trzy poziomy. Pierwszy jest w zasięgu ręki, drugi wymaga wysiłku, a trzeci to wersja, o której dziś mogę tylko myśleć. Dzięki temu nie mam jednego celu typu „wszystko albo nic”, który porzucam przy pierwszym potknięciu.

Tak wyglądają moje cele sportowe:

  • Liczę tygodnie z rzędu. Pierwszy poziom to trzy treningi w tygodniu przez cztery tygodnie bez przerwy. Drugi to dwanaście tygodni, a trzeci trzydzieści. Przez lata przekonałem się, że najtrudniejsze nie jest zrobienie jednego dobrego treningu. Najtrudniej jest powtórzyć go w kolejnym tygodniu, kiedy nie ma już efektu nowości (dopaminka w dół xD).
  • We wrześniu zrobiłem 7 pompek i nie było to przyjemne odkrycie. Pierwszy poziom to 20 pompek bez przerwy do końca listopada, drugi to 50 do końca marca, a trzeci 100 do końca przyszłego września. Robię je przy każdym treningu siłowym.
  • 10 000 kroków dziennie to cel, który brzmi banalnie, dopóki nie pracujesz przy biurku. Najpierw przez miesiąc, potem przez trzy miesiące, a na końcu przez cały rok. Przy pracy przed komputerem łatwo zamknąć dzień z wynikiem, który zawstydziłby emeryta (zdarzało mi się mieć 300 kroków ;/)
  • Pierwszy poziom bez słodyczy mam już za sobą. Miesiąc bez słodyczy udało się domknąć, a teraz trwa drugi. Kolejny poziom to trzy miesiące, a ostatni to cały rok. Szczerze mówiąc, pół roku temu nie uwierzyłbym, że to napiszę.

Zauważ, że żaden z tych celów nie mówi o wyglądzie. Sylwetka jest dla mnie ważna i nie będę udawał, że nie jest. Mam małe sadełko xD. Wiem jednak, że jest skutkiem regularności, a nie osobnym zadaniem. Jeśli zrobię swoje przez trzydzieści tygodni z rzędu, wygląd przyjdzie sam.

Od marszobiegu do maratonu

Najbardziej ambitny cel zostawiłem na koniec. W przyszłym roku chcę przebiec półmaraton, a rok później maraton.

Przyznam, że startuję z bardzo niskiego poziomu. Na razie biegam marszobiegi według aplikacji Zacznij Biegać, którą polecił mi mój przyjaciel Dawid (btw. ma zajebiste treści o technologii: instagram.com/dawlabpl). Pierwszym przystankiem jest swobodne 5 km. Potem 10 km, potem półmaraton, a dopiero na końcu maraton. Każdy etap ma przygotować ciało na kolejny, a nie sprawdzić, ile wytrzymam.

Kilka zasad, których się trzymam:

  • Ciało musi się przyzwyczaić, zanim zacznie przyspieszać. Serce i płuca adaptują się szybciej niż ścięgna i stawy. Dlatego większość początkujących biegaczy nie łapie kontuzji z braku kondycji, tylko z nadmiaru zapału. Wolę biec wolniej, niż przez miesiąc leczyć kolano.
  • Nie odrabiam opuszczonych treningów. Jeśli wypadnie mi bieg, nie robię dwóch dzień po dniu, żeby nadrobić plan. Wracam w kolejnym zaplanowanym terminie. To ta sama zasada, o której pisałem w poprzednim mailu, tylko przeniesiona na buty do biegania.
  • Choroba nie jest porażką. W październiku złapał mnie katar i przesunąłem jeden bieg o dwa dni. Kiedyś potraktowałbym to jako dowód, że „znowu nie wyszło”, i wrócił do kanapy na miesiąc. Teraz to po prostu przesunięty termin w kalendarzu.

Siła jest fundamentem

Trzy razy w tygodniu robię trening siłowy całego ciała, czyli Full Body Workout. Ćwiczę głównie w domu, na hantlach, ławce i drążku. Wybrałem ten system z trzech powodów:

  • Każda partia mięśni pracuje kilka razy w tygodniu. Nie mam dnia na nogi, który wypada, kiedy coś mi się posypie w kalendarzu. Jeśli opuszczę jeden trening, nie tracę całego tygodnia dla jednej części ciała.
  • Silne nogi i plecy chronią przed kontuzjami w bieganiu. Bieganie i siłownia nie konkurują u mnie ze sobą. Trening siłowy przygotowuje ciało na kilometry, których jeszcze nie przebiegłem.
  • Siła to najlepsza inwestycja na starość. Mocne plecy i nogi docenię najbardziej za trzydzieści lat, kiedy będę chciał bez pomocy wstać z krzesła, wnieść zakupy po schodach albo podnieść wnuka.

Dodam, że na drążku podciągam się na razie trzy razy. Piszę to bez wstydu, bo za rok chcę mieć z czym porównać.

Jedzenie

Z jedzeniem było najtrudniej. Słodycze były u mnie nagrodą po ciężkim dniu, a ciężkich dni w firmie nie brakuje. Próbowałem wcześniej jeść „trochę mniej”, ale to nie działało. Każdy dzień zaczynał się od negocjacji z samym sobą, które przeważnie przegrywałem.

Całkowita rezygnacja okazała się łatwiejsza od ograniczania. Nie muszę codziennie decydować, czy dziś mi wolno. Pierwsze dwa tygodnie były ciężkie, później ochota zaczęła przychodzić rzadziej i łatwiej ją przeczekać.

Zapisuję też posiłki w aplikacji. Nie po to, żeby się karać, tylko żeby wiedzieć, co faktycznie jem, a nie co mi się wydaje. To trochę jak spisywanie wydatków przez miesiąc. Różnica między wyobrażeniem a rzeczywistością potrafi zaskoczyć.

Co poza tym w październiku?

  • Ruszyłem ze sprzedażą w LIONS. Po latach opierania się głównie na poleceniach zacząłem wysyłać cold maile. To bardzo ciężki kawałek chleba i odpowiedzi jest mniej, niż bym chciał. Traktuję to jednak jak trening, czyli robię kolejne powtórzenia, zanim ocenię wynik. Równolegle startuję w przetargach na strony internetowe.
  • Pokazałem twarz na Instagramie. Wrzuciłem kilka rolek z treningów, na razie bez mojego głosu. Dla mnie to duże wyjście ze strefy komfortu. W najbliższych dniach ruszam z rolkami, w których mówię do kamery, więc prawdziwa trema dopiero przede mną.
  • Nie zacząłem żadnego nowego projektu. To mój największy sukces października, choć polega na czymś, czego nie zrobiłem. Zamiast kolejnego startu rozwijałem to, co już mam. Jedynym wyjątkiem jest marka osobista, ale tu powinienem był ruszyć rok temu, więc trudno nazwać ją nowym pomysłem. To raczej zaległość, którą w końcu nadrabiam.

A tak prywatnie…

Treningi mam zaplanowane na stałą godzinę (12:00). Robię tak specjalnie, bo wieczorem zawsze znajdzie się powód, żeby przełożyć je na jutro. Nie zawsze się udaje je zrobić o 12:00, ale zawsze je robię. W październiku działało to całkiem dobrze. W listopadzie o tej porze za oknem jest szaro i zimno, a ciało wyraźnie protestuje. Zauważyłem jednak, że najtrudniejsze jest ubranie się na trening. Po tym jest git.

Do następnego! Nataniel

PS. Jeśli biegasz albo masz za sobą pierwszy półmaraton, odpisz mi na tego maila. Chętnie dowiem się, co Ci najbardziej pomogło, a czego wolałbyś uniknąć na starcie. Najciekawsze rady przekażę dalej w kolejnym wydaniu.